Ik kom graag in de kringloopwinkel. Overtollige kleding en afgedankte prullaria breng ik achter het gebouw bij ‘afgifte goederen’, om vervolgens aan de voorkant de winkel te verlaten met nieuwe spulletjes voor hergebruik: iets voor in de tuin, een retro fotolijstje of een vintage krantenbak. Als iemand het principe van de kringloopwinkel snapt, ben ik het.

Toen er nog een basisschool in ons dorp was, werd er jaarlijks een rommelmarkt georganiseerd. Spulletjes waar je vanaf wilde, werden opgehaald en op de rommelmarkt kon je dan weer nieuw spul kopen. Als er niks van je gading bij was, kocht je iets om de schoolkas te spekken of om het het jaar daarna weer mee te geven: het kringloopprincipe in optima forma.

Een paar weken voor de uitdragerij ging ik kritisch door de kasten. Wat een jaar niet gebruikt was, ging in de doos voor de rommelmarkt. Borden, glazen, boeken, speelgoed: het ruimde lekker op.

Die zaterdag trok ik langs de kramen, met een boodschappentas in de aanslag, onder het motto: ‘waait er niks in, dan waait er niks uit’. Een stapeltje oude schoolboekjes, een schoolplaat en twee Irish-coffeeglazen had ik voor een klein prijsje weten te bemachtigen. Tevreden keerde ik met de buit huiswaarts.

Ik pakte de spulletjes uit. Eindelijk had ik vier dezelfde Irish-coffeeglazen — wat een tref! Jammer dat van een van de glazen het voetje beschadigd was; waarschijnlijk was er tijdens het afwassen een stukje af gestoten. Bijzonder, want een van mijn oude glazen had dat ook, wist ik.

Ik waste de glazen af en zette ze in de kast naast …………. Er stonden allerlei glazen, maar geen Irish-coffeeglazen.