Dit weekend was ik twee keer in De Amer. Dat is niet bijzonder. Ik ben daar vrijwilliger en kom er vaak. De Amer is één van de bekendste kleine podia van Noord-Nederland; een authentieke, bruine kroeg met een gemoedelijke sfeer en bijzondere en intieme optredens van nationale en internationale muzikanten.

Vrijdagavond was ik er. Het begint met een voorprogramma: een Nederlandse singer-songwriter op het podium. Moe is hij. Op tournee met een medemuzikant die flink aan de weg timmert en waarmee hij diezelfde middag nog rondgehangen en gespeeld heeft op Noorderslag. Veel optreden dus. Morgen zelfs elf optredens op een dag, in alle elf Friese steden. Je moet toch iets met die Elfstedentocht, nu er al jaren geen ijs meer ligt op sloten en meren. Hij is vermoeid, maar sympathiek. Iemand die al heel lang in De Amer komt, solo of met anderen. En hij is goed. Zijn liedjes zijn prachtig. Meestal van hemzelf, soms een cover. Alleen weet je, als je moe bent, soms ineens niet meer hoe zo’n cover begint. Weg eerste zin. Compleet verdwenen. Of iemand het even wil opzoeken op de telefoon. Natuurlijk is er iemand die dat doet. De eerste woorden worden voorgezegd en daarna komt de rest vanzelf. Geef iemand de eerste zin en het hoofd weet weer waar het lied heen moet.

Na hem betreden twee Amerikaanse muzikanten het podium. Ook zij hebben verhalen. Over hoe het misging. Hun eerste concert samen: iedereen knetterstoned, inclusief zijzelf. De hele avond hetzelfde liedje gespeeld, want de rest waren ze kwijt. Hun auto konden ze na afloop ook niet meer vinden. En nee, inmiddels loopt het leven nog steeds niet soepel. Het album waar ze mee op tournee zouden gaan, was niet op tijd klaar en kan vanavond niet verkocht worden. De T-shirts die ze in Nederland lieten bedrukken hebben een prachtige afbeelding — alleen staat die op de achterkant in plaats van op de voorkant, zoals de bedoeling was. Een collectors item, noemen ze het nu.

Op zondag ben ik weer in De Amer. Dit keer voor een try-out van een theaterprogramma. Op het podium staat een doorgewinterde artiest van 81. De teksten rollen vrijwel zonder haperen uit zijn mond. Op een enkele keer na. “Dat doe ik expres,” zegt hij. “Om te voorkomen dat er morgen mensen komen klagen dat het helemaal geen try-out was, omdat er niks fout ging.”

En daar, ergens tussen vergeten songteksten, verkeerd bedrukte T-shirts en al dan niet expres gemaakte fouten, denk ik: misschien is dat wel precies wat De Amer zo mooi maakt. Dat het hier niet perfect hoeft te zijn. Dat dingen mogen misgaan. En dat er altijd wel iemand in de zaal zit die even de eerste zin voor je opzoekt.